مومن یزدان بخش
محمد مؤمن يزدانبخش فرزند صادق ساكن شهر پاوه در سال ۱۳۳۰شمسي در خانواده ي متوسط جامعه پا به عرصهي وجود نهاد. دوران تحصيلات ابتدايي و متوسطه را در شهرستان پاوه به پايان رساند و بعد در دانشسراي مقدماتي كرمانشاه مشغول به تحصيل شد و سالها بعد در دانشگاه آزاد سنندج دورهي كارداني در رشتهي ادبيات عرب را گذراند.سي سال تمام در لباس مقدس معلمي خدمت نمود و در سال ۱۳۸۳ بازنشسته شد كه اين دو بيت شعر را به آن مناسبت سروده است:
ما بازنشستهايم نه با زن نشستهايم
در وادي معرفت حيران و سرگشتهايم
ما گرچه بازنشستيم در كشتي تلاطم
دلهايمان در كلاس با جان به جا هشتهايم
وي در سال ۱۳۵۶ به سرودن اشعار روي آورد و تاكنون نزديك به پنج هزار بيت شعر به زبان كوردي(هورامي و سوراني)سرودهاند كه بيشتر كلاسيك در قالبهاي كوتاه هجا،ده هجايي و عروضي ميباشند و اشعاري در زبان فارسي و نيز اشعاري در قالب نو(هورامي و سوراني) سروده است.
وي ميگويد: مكاتباتي با شاعران كورد داشتهام كه اشعاردلچسب آنها شور و حال ديگري به شعرهاي من دادهاند .
اين شاعر گرانقدر علاقهي خاصي به تضمين دارد كه بر شعر شاعراني چون مولوي كورد،قانع،احمد مختار جاف،ميرزا عبدالقادر وشاعراني ديگر و همچنین ملمعهايي بر شعر حافظ دارد. ایشان علاوه بر سرودن شعر در قالبهاي ادبي، نثر(پهخشان) قطعه و داستان كوتاه را نيز به تحرير درآورده است و در جمعآوري لغات هورامي سال ها پيش با اعضاي انجمن ادبي پاوه شروع به كار نموده و حرف(الف) آن را كه فرهنگي قطور است به پايان رساندهاند كه هنوز به چاپ نرسيده است و هم اکنون هم به جمعآوري لغات هورامي مشغول است.
در سال ۱۳۸۰ شروع به جمعآوري صداهاي هورامي(دهنگ) نموده است كه نزديك به ۲۰۱ صداي هورامي را جمعآوري كرده كه خدمتي بزرگ به فرهنگ كرد به ويژه هورامان می باشد.
منبع : سایت کومه کال
سـهحهرهـۆر بێزی جـاڕهی دریا بۆ
دژمه ن جه خاکمان گردبه رکهریا بۆ
ســـۆپاش تار و مار کز و مــڕیا بۆ
پاش نه یا نهمـــان کــۆتا و بڕیا بۆ
دا منــه ی گجــی ئابڕوش دڕیا بۆ
ته پڵی بهڏ نامیش چاوش زڕیا بۆ
ئاڵا ی سه ر به رزی جا هۆردریا بۆ
بنچینــهی شاڏی جــه نۆ نریا بۆ
وه ڵاتم یه کجــار ئا زاڏ کریا بۆ
قه ومی بهش وریا بهشش دریا بۆ
ده نگی موسیـقا بهیۆ جه شـاران
ئا وهخته وهشهن سهیری کۆساران
*****
ههواروو عشقی
بۆرێوه
با بسازم هۆبهو ههواروو عشقی
دهس
دهس گۆراڵێ تهنمێ دهروو حهساروو عشقی
قهوڵێوه
دابێمان یۆی کهرمێش به قوفڵوو دۆسی
هیچ
ناحهزێ نهتاوۆ رابووزۆ شاروو عشقی
مهیل
و وهفا و موحهبهت پهیوهن بدهیمێ پێوه
تاکوو
بکهرمێ ئاوا باخ و دیاروو عشقی
شنیۆ
شنهو بهیانان بهی باڵ خهیاڵوو شێعرێ
با
چهنگ بدهیمێ سازان چنمێ کهلاروو عشقی
بهزم
و وهشی بووزم را تا بیاونۆمان ئاواتی
کهیف
و سهفایێ دارۆ بی ههم قهتاروو عشقی
ماچان
ئورووپا ئارۆ یاگێ وهشی و سهیرانین
بێ
شک نمێژۆ تاوهی سێوهروو داروو عشقی
ئهر
پێم بدان تهلار و کاخ و باخ و پادشای
نمواڕووشۆ
به ساتێ عهسروو ههواروو عشقی
***************
مهڏهر تانێ رهقیب زار و نهزارم
نیهن مهنعم وهگهر بڕیان قهرارم
خهموو وێم کهم نهوێ ناگا جهلاوه
کهچی کۆی خهم به جارێ نشت به بارم
خهمی فهرههنگ خهمی میللهت خهمی چهم
به بێ خوڵک و تهعارف بی به یارم
نهوینانم چهنی مهینهت قهرارێ
بیهن یار و شهریکی رۆژگارم
من و خهم یهک شهوه ئامێمێ دنیا
چهنی مازۆم جیا تا سهر مهزارم
******
چهنی حافێزی
قار و غهزهب وهسێشهن داوا چهنی ههژاری
تا چند همچو زلفت در تاب وبیقراری
بۆ پهرسه حاڵی زارم ،ناوهش و دهردهدارم
گرشمهای بدانی شاید که رحمت آری
ئهر من جه مهی گرانت نۆشوو مهوو نه دامت
تا زندهام نورزم آیین هوشیاری
ئاخ چن وهشهن نهسیمێ بارۆ پهرێم پهیامێ
از بوستان وصلت یوی امیدواری
کوشتهی نیگای خۆمارت کهوتهن نه ئختیارت
گرمی کشی به زورم ور می کشی به زاری
ئهر مهیل بدهی وهفاتهن وهر سۆچنی خهڵاتهن
دلهای همچو آتش چشمان رودباری
ئهر تۆ نهوی به یارم ئهی دڵبهر و نیگارم
سر بر نیارم از خاک از روی شرمساری
"مۆمن" نه گێج ئاوهن یاوهش پهنه سواوهن
تا چند نااُمیدی تا چند خاکساری