شعیب خالدی زاد
« پوورهو خهمان »
عۆمرێوه بێ دهنگ بێ دهنگ ویهردان
لـێ گیروودادی بێ جهنگ ویـهردان
تـووڕه یـیو زامیـم بێ قـاڵ دامـه وه
جه پوورهو خهمان بێ ههنگ ویـهردان
بۆنهو بێ دهنگی خۆاڵهم وه ش مه سیۆ
دڵ یـاوا پهنهش بێ ڕهنگ ویـهردان
په ی دووری یـاری دهرمانه ی نهوێ
ئاڏیـچ بێ خهوهر بێ زهنگ ویـهردان
تک تکـوئاوێ تـوهنـی مـهتاشـۆ
چِِِِِێش کهرۆ گرهوهم بێ سهنگ ویـهردان
وه شڵهی پا ڕۆیـه مهرگم ناکـا مـه ی
بێ کشهو ئارام بێ دهنگ ویهردان
« داراو نهڏارا »
دارا پچــی پــاســـه دڵت پــڕخــهمهن
پچی مهلولهنی ، مهر بهشت کهمهن ؟
بــڏیه پـــهی بهشــو ژیــوهو نــهڏاری
سهراسهر پاییــز ، تاریکــــهن تـهمهن
خهمـــو خهفهتو مهینهتو حــهسـرهت
لێ یانهیشهنه جمڵهشــــان جـهمهن
ئهر ساتـهی وهش بـۆ ساڵانو مانگش
ماباقـــی قوت و خـوراکش ســهمهن
تهوێڵـــهو بهختیش نهوچاوش نیــهن
بهرئهوردهو نانێش به پهلهن ، ڕهمهن
پــهی ساڕێــژبیهو کڵکڵهو خـــهمیش
خهمبهر کهرهکـهش فوارهی چهمهن
ئــهر دڵداریهنه ســۆتهی جـــه کار بۆ
نـــهڏار سۆچیای بڵێســـهی شهمهن
ســـا دارا بیــاوی بــێ ئــهوهجهیـــی
دڵت تــهژنهنــو هــهر ئــهورا لــهمهن
ئی شعرێمه به ر ئهساسو
بهیتێوه فولکلۆری نویسێنه که ماچۆ :
(داراو نهڏارا گر ماتی خهمهن
دارا مهگرهوۆ بهشو من کهمهن)