عاشق طنزم و بزرگ‌ترین آرزویم ، فقرزدايی از غم است .

در حوزه طنز،بیشتر به کاریکلماتور مهر می ورزم که گاهی طنزکلمات ، بازی با کلمات و شوخی باکلمات هم نامیده میشود.

کاریکلماتور ، مخاطب‌های آگاه و اندیشمند دارد که آنها را با تبسم وادار به تفکر می‌کند. بسیاری از جملات طنز در نگاه اول یک شوخی ساده و خنده‌دار به‌نظر می‌رسد، ولی اثرات واقعی آن پس از کمی تفکر و شاید تعجب برای مخاطب آشكار مي‌شود.

کاریکلماتور ، زبان گویايی‌ است که شوخی می‌کند، می‌خنداند و به طعنه سخن می‌گوید، به ناهنجاری‌ها و بدی‌ها شلیک می‌کند و گاهی ناملایمات و سختی‌های زندگی را با طنز تلخ بیان می‌کند. دردهای اجتماعی را خوب می‌شناسد و هر اتفاق کوچکی را شاید کمی اغراق‌آمیز با نیشخندی کنایه‌دار مورد توجه قرار می‌دهد و این براستی یکی از جلوه‌های زیبای ادب و هنر معاصر است

برای اولین بار درمورد شهرم شعر طنزی مي نويسم بي هيچ ترديدي آنچه را از اطرافم ديده ام در اين لقوزنامه راه داده ام شايدناقص .اما خواستم كه شهرم رادر غم تنهايش كمي همراهي كنم .

لقوز نامه

شه‌مامه‌ێش کیاس میرزای پاوه‌ شار

په‌رساش جه‌ هه‌وڵی جه‌ قه‌ذیم چنار

واچان هـه‌ی چنار چی بێ ڕه‌نگه‌نـی

جـه‌ باسـوو پاوه‌ی تۆ بێ ده‌نگـه‌نـی

خــــه‌وه ر‌ مـه‌زانی جـه‌ پاوه‌ شـــاری

جێشش سـه‌ر ئومان بیه‌ردوو ڕزگاری

ئاغــه‌ ده‌رذ و دڵ بـێ نه‌هـایه‌ تـه‌ن

شـکایه‌ت نیـه‌ن ، یـــه‌ حێکایـه‌تـه‌ن

هه‌ر جه‌ لای که‌لیان تابیاوی مه‌یذان

تافگه‌شان به‌سه‌ن سه‌نده‌ڵی و گۆڵدان

میــــــرزام نه‌ذیه‌نت پارچ و لیـــوانی

چـن زه‌ریف نریان گۆشه‌و مــه‌یذانی

میرزام چه‌مت که‌وت ئابشاره‌کان تۆ

چـه‌نیشان نیه‌ینێ دوو دوو جه‌ لای یۆ

جاذه‌و ده‌ره‌نیشه‌ی بێ ده‌نگ و بێ باس

نه‌ قاڵ نه‌ ماشین ، نه‌ ساخت و نه‌ ساز

هه‌وڵیت تازه‌ دیه‌ن؟! ئاوی قرمه‌ش مه‌ی

جــای عه‌یش و نیشات قاوه‌خانه‌و چه‌ی

هــه‌وڵی سه‌رسه‌وزه‌ن نه‌ویه‌ن بیابان

ناقش نه‌گیــریان به‌ ماسه‌ و سیمــان

مـه‌ی وه‌ خــۆ ویرت عـه‌ماره‌تی سان

هه‌ر پاسه‌ مـه‌نه‌ن خاسشان پارێزنان

قــه‌ڵادزی مێردۆک هه‌ر به‌رقــه‌راره‌ن

پاســـه‌ مه‌زانــی ؟! پاوه‌ ئا شاره‌ن ؟

پاوه‌ شــارێوه‌ بـی عـه‌یب و باسـه‌ن

بیمارسانه‌که‌ش موله‌قه‌ی خاسـه‌ن

 نه‌ کـه‌سه‌ێ مـه‌مرۆ نه‌ گێرۆ شه‌فا

ده‌م و ده‌زگای فـــره‌ دۆکتــر و ده‌وا

مـــه‌وان به‌ ئێعزام ئه‌و شارانه‌ی ته‌ر

تا چــه‌ی ئاماروو مه‌رگی نه‌لۆ سـه‌ر

کــه‌رگــه‌ بنیۆوه‌ به‌ جیـاتــی ماشین

خیابانش چۆڵه‌ن مه‌گه‌ر که‌س ناشین ؟!

جه‌دوه‌ل به‌ندی وساف بێ ده‌سه‌نازه‌ن

بلــوار و پارکینگ ، ئێسفــاڵتش تازه‌ن

نـه‌ویـه‌ن پیــاده‌ ڕه‌و پاســاژ و دووکان

نه‌وره‌شیـان قه‌ومی ده‌که‌ و بازارچان

هیچ که‌س جه‌م نمه‌وۆ جه‌ فه‌رمانداری

وه‌ڵات خه‌ریکــــوو کاسبــی و کاری

یه‌ک جوانـــی به‌تاڵ یا بێکار نیــه‌ن

نمه‌زانوو په‌ی چی مه‌رزیچ واز بیه‌ن

کۆڵ جه‌ دانشگا مه‌دره‌کشان گرته‌ن

وه‌ڵه‌ی ئه‌ومه‌ی شان کار ئهاماده‌ بیه‌ن

ئاســووده‌ خیاڵــی و په‌ر و په‌شێوی

نه‌ دوو ، نه‌ مه‌شرووب ئه‌هل کتیوی

میرزام ویمیریچ ڕاش ئێسفاڵت کریا

بنه‌ڕه‌توو ته‌له‌ (کابین)ی زاوه‌ڵی نریا

نـه‌ دیوار کێشیــان ده‌وروو زه‌مینــان

نه‌بیه‌ن قۆربانی ڕای پووینه‌ و کوێسان

میـــرزام پاوه‌ شار بیه‌ن شارســان

ئێمــــکاناتش هــه‌ن فره‌ و فــراوان

سـاڵۆنه‌ی گه‌وره‌ نامێش سینه‌مان

وه‌ش کریان ئاغام په‌ی که‌یفوو جوانان

پاک و ته‌فریحــگا ، چه‌ن شــار بازی

شاذی و سه‌رگه‌رمی کۆڵ جوانێ ڕازی

بانگێش وام مه‌ذان بێ قه‌م و پارتی

جه‌ کڵاش ، بێکــاری تا کوو خه‌یاتی

کۆڵ په‌ی ئینه‌یه‌ فه‌قه‌ت خه‌یره‌ بذان

وامــی بێ به‌هره‌ و بێ زامن مه‌ذان

فه‌رهه‌نگ نمه‌زانی چێشش سه‌ر ئامان

کۆڵ مانگه‌ی چاشتی مه‌ذۆ مه‌عالمان

سه‌بتو ئه‌حواڵـی و سه‌بتو ســه‌نه‌دان

کارو مــه‌وزان ڕا بێ عه‌یب و نۆقسان

داره‌ی پۆست ئه‌ومه‌ن نامه‌ت مه‌کیانۆ

یاویای مه‌قســـه‌دش مه‌ر خـوا بزانۆ

ئاڤ و فـازڵاو ته‌سفیــه‌ خـانه‌ش هه‌ن

مه‌گه‌ر بێ ئاوی جه‌ دووریسان هه‌ن؟!

په‌ڕه‌ن مـــه‌نبه‌کێ جــه‌ ئاوی هانان

لووله‌کشـــی کریان ئاوی هــانه‌کوان

ده‌فتــــه‌ر خـانه‌کـــێ بێکـــار و به‌تاڵ

مشته‌ریشان نیه‌ن ئی ساڵ په‌ی ئه‌و ساڵ

ته‌ڵاق و جیایــی خــۆ نه‌ویه‌ن به‌ باو

جیاوازی (ژه‌نێ) جه‌ حه‌ق و حه‌ساو

میرزام نه‌ ئه‌شغاڵ نه‌ ماسه‌ و سیمان

نمه‌گنۆت تۆ به‌ چه‌م گۆشه‌و جاده‌کان

میـــرزام پاوه‌ شــــار بیـه‌ن به‌ ئه‌وذان

بازارچه‌ی مه‌رزیش په‌ڕه‌ن جه‌ مێمان

چـــه‌نهــا چه‌ن هۆتێل ،مۆسافرخانه‌

نمیــــاوان پۆره‌ ئه‌ر بانــــێ هــــانـه‌

مســــافرش هـــه‌ن ڕێوه‌ چن جاره‌

مـــــه‌سانان سه‌وقات مه‌وه‌ران باره‌

ئاغــــه‌م هــه‌رزانی جه‌ شاری پاوه‌

پارچـــه‌،که‌لووپه‌ل ، قـه‌وله‌مه‌ و تاوه‌

تلویزیۆن ،سی دی ، کۆلێری گازی

خه‌یره‌شان فرێنه‌ ، مشته‌ریچ ڕازی

پاوه‌ جاذه‌کێش بیێنـــــێ ئتـــووبان

تا چه م‌ منیه‌ی یۆ میاوی کرماشــان

نه‌ پێــچ و خـــه‌مێ نـه‌ ده‌ســـه‌نازێ

نــــه‌ خراو و به‌خێڵ ، نه‌ له‌قــوزبازێ

میرزام هیچ خه‌موو تۆ پاوه‌یت نـه‌وۆ

ئانـــه‌ ئه‌م که‌ردم حه‌کایه‌ت په‌ی تۆ

ناژۆ تابستان 1390

منبع : http://www.nazho.blogfa.com/